تند، گُلی، میخک صدپر
رایحهای غنی، تند و گُلی که یادآور گل میخک است و بیشتر در عطرهای مردانه برای بخشیدن کیفیتی گرم و آروماتیکِ شیرین به آکوردهای پیچیده به کار میرود. میخک بهویژه به دلیل تهرنگهای عمیق و چوبیاش محبوب است که بهخوبی با عطرهای ترنج، مرکبات، اسطوخودوس، شمعدانی خاکی، مشک، گل رز یا یلانگیلانگ ترکیب میشود.
میخک از گیاهی گرمسیری به دست میآید که در اقلیمهای گرم و معتدلِ جزایر ملوک، ماداگاسکار، اندونزی، فیلیپین و تانزانیا رشد میکند. پیش از آنکه گلهای درختان شکوفا شوند، غنچهها بهصورت دستی چیده میشوند و پیش از آنکه به مدت سه روز زیر نور خورشید خشک شوند، تحت تقطیر با بخار قرار میگیرند. در جریان این فرایند خشکسازی است که غنچهها از رنگی متمایل به صورتی به سایه تیره و شاخص خود تغییر میکنند. با این حال، عصاره میخکی که در آکوردهای گرم و شیرین یافت میشود، از طریق فرایند تقطیر برگهای درخت به دست میآید
میخک علیرغم اندازه کوچکش، تأثیرگذاری چشمگیری داشته و قرنهاست که الهامبخش هنر آشپزی و صنعت عطرسازی بوده است. در قرن شانزدهم، پرتغالیها، هلندیها و بریتانیاییها در کشمکشی داغ برای تسلط بر تجارت ادویه، برای به دست آوردن این میخکِ پرطرفدار با یکدیگر جنگیدند. با این حال، تأثیر میخک قدمتی بسیار فراتر از دوران استعمار اروپا دارد. در دوران سلسله «هان»، اطرافیان امپراتور موظف بودند هنگام تعظیم در برابر او، برای خوشبو کردن دهانشان میخک بجوند. در قرون وسطی، میخک به دارویی شفابخش تبدیل شد و برای درمان تب، فراموشی، ناشنوایی، اختلالات جنسی و سستیِ دوران کهولت به کار میرفت. همچنین در دوران طاعون سیاه، مشهور است که پزشکان کیسهای پر از میخک را بر روی بینی خود میبستند تا هوا را تصفیه کنند، در حالی که دندانپزشکان از این ادویه برای تسکین دنداندرد استفاده میکردند.
رایحههایی با حس، ساختار و حالوهوای نزدیک و تجربهای بویایی مشابه و هماهنگ در دنیای عطر
