برونو ژووانوویچ | Bruno Jovanovic

پرفیومری میان پاریس و نیویورک؛ با امضایی عمیق، مدرن و به‌شدت احساسی

برونو ژووانوویچ در پاریس به دنیا آمد و همان‌جا بزرگ شد؛ اما ریشه‌های خانوادگی‌اش به اروپای شرقی و یوگسلاویِ سابق برمی‌گردد. همین ترکیبِ «ظرافت فرانسوی» و «روح پرشور اسلاوی» از او شخصیتی ساخته که همیشه به دنیا با ذهنی باز نگاه می‌کند؛ ویژگی‌ای که در عطرهایش هم کاملاً احساس می‌شود: عطرهایی با تضادهای جذاب، عمیق و ماندگار.

از همان کودکی، بوها برای برونو فقط «بو» نبودند؛ یک زبان بودند. او شیفته میز آرایش مادرش بود؛ جایی که عطرهای افسانه‌ای مثل Shalimar، Calèche و Cabochard حضور داشتند و برایش تبدیل به اولین مدرسه رایحه شدند. در کنار این جهان بویایی، او هم‌زمان عاشق ادبیات و خیال‌پردازی بود؛ در دوازده‌سالگی پروست می‌خوانْد و هم‌زمان کمیک‌های مارول و دی‌سی را دنبال می‌کرد. خودش می‌گوید: یکی او را به رمانتیسیسم و حس‌گراییِ لطیف می‌برد و دیگری به جهان ابرقهرمان‌ها. همین دوگانه، بعدها در سبک کاری‌اش نقش مهمی پیدا کرد: عطرهایی که هم شاعرانه‌اند و هم قدرتمند.

برونو مسیر حرفه‌ای‌اش را با تحصیل در ISIPCA آغاز کرد و سپس مدتی در مونیخ، در بخش کنترل کیفیتِ مواد اولیه کار کرد؛ تجربه‌ای که نگاه او را نسبت به جزئیات و شناخت مواد بسیار دقیق‌تر کرد. اما نقطه عطف زندگی‌اش زمانی رقم خورد که به نیویورک رفت؛ شهری که برای او یادآور رویاهای نوجوانی‌اش بود. آن‌جا کنار چهره‌های بزرگ و اثرگذارِ صنعت عطر مثل Sophia Grojsman و Carlos Benaïm رشد کرد و طی بیش از دو دهه، در خلق عطرهای موفق جهانی نقش داشت.

در کارنامه او نام‌هایی دیده می‌شود که برای علاقه‌مندان عطر آشنا و مهم‌اند؛ از جمله Fierce (Abercrombie & Fitch) و My Way (Armani)(با همکاری کارلوس بنایم).. با این حال، چیزی که برونو را متمایز می‌کند فقط «موفقیت تجاری» نیست؛ بلکه توانایی‌اش در ساختن عطرهایی است که حس و داستان دارند. عطرهایی که به‌جای نمایش بیرونی، به عمق شخصیت نفوذ می‌کنند.

او انسانی متواضع و تیم‌محور است و کار گروهی را یک تجربه انسانی ارزشمند می‌داند؛ اما گاهی هم عطرهایی کاملاً شخصی و مستقل خلق می‌کند. یکی از نمونه‌های شاخص، Monsieur برای Frédéric Malle است؛ عطری که در واقع ادای احترام او به پچولی ماده محبوبش محسوب می‌شود. برونو درباره پچولی جمله‌ای دارد که امضای نگاه اوست:

اگر جادو بویی داشت، همین بود

او شیفته دوگانگی پچولی است: هم درخشان و جذاب، هم تیره و خاکی؛ هم گرم، هم خنک مثل یک شخصیت چندلایه.

منابع الهام برونو هم درست به همین اندازه متنوع‌اند: از فلسفه (حتی نقل‌قولی از کانت درباره جهان‌شمول بودن زیبایی) تا هنر، اسطوره‌شناسی، خاطرات سفر، و جزئیات زندگی روزمره. او از هر چیزی که «حس» تولید کند الهام می‌گیرد تا رایحه‌هایی بسازد که در عین سادگی، ظرافت و عمق داشته باشند.

اگر به عطرهایی علاقه دارید که هم شیک و مدرن‌اند و هم روح دارند. عطرهایی که با شما زندگی می‌کنند، نه فقط روی پوست شما—برونو ژووانوویچ یکی از آن نام‌هایی است که باید به خاطر بسپارید.